Tussen 1860 en 1911 het 152 184 individue, waaronder 62% mans, 25% vroue en 13% kinders, Suid-Afrika aan boord van 384 skepe bereik as ingeboekte werkers. Hierdie migrasie het veral na koloniaal Natal gelei, waar hierdie gemeenskap, en spesifiek die vroue, 'n uiters kwesbare posisie ingeneem het.
Jo Beall, 'n kenner op die gebied, verduidelik dat "gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu Indiese vroue aan die onderpunt van die klas-ras-geslagshiërargie in koloniaal Natal was." Sy voeg by dat hierdie vroue as werkers "ultra-uitbuitbaar was en vir die mees veeleisende en minste geskoolde take in 'n gedwonge arbeidstelsel gebruik is." Hulle is ook as "ongewelkomde toevoegings tot die reeds komplekse sosiale samestelling van die kolonie" beskou. Hierdie kwesbaarheid het daartoe gelei dat vroue veral blootgestel was aan seksuele geweld en uitbuiting binne die stelsel.
Hel op Aarde: Lewe in die Lyne
Baie ingeboekte werkers het hul bestaan beskryf met die term '_narak', wat 'hel op aarde' beteken, en dit spreek boekdele oor die haglike omstandighede waaronder hulle moes leef. Hierdie benaming weerspieël die diepgaande lyding en desperaatheid wat deur hierdie gemeenskap ervaar is. Die stelsel van inboekarbeid is deur die ingeboekte werkers self as _narakam_ bestempel, terwyl die lewensomstandighede in die 'lyne' (barakke) as _vipaccara vituti_ of _kasbighar_ (bordele) beskryf is. Dit dui op die afkeer en minagting waarmee die werkers hul toestande beskou het, en beklemtoon die vernederende en onmenslike aard van hul lewe op die plantasies.
Vryheid van beweging was vir ingeboekte werkers uiters beperk. Selfs al kon permitte bekom word, het dit steeds nie vrye beweging verseker nie, wat hul lewens verder ingeperk het en die gevoel van gevangenskap versterk het. Die beperkinge het hulle geïsoleer en verhinder om kontak met die buitewêreld of ander gemeenskappe te handhaaf. Die buitensporige wanbalans in die geslagsverhouding, met baie meer mans as vroue, het ook 'n beduidende invloed gehad. Hierdie demografiese wanverhouding het gelei tot onstabiele verhoudings en 'n reeks sosiale euwels binne die ingeboekte gemeenskap. Dit het dit uiters moeilik gemaak om 'n stabiele gesinslewe te vestig en 'n normale sosiale struktuur te handhaaf, wat die swaarkry van die werkers verder verdiep het.
Seksuele Uitbuiting en Geweld
Van die begin af is die kwota ingeboekte vroulike werkers as "dooie voorraad" beskou. Hierdie persepsie het hul posisie verder ondermyn en hulle blootgestel aan onmenslike behandeling. Dit het die grondslag gelê vir 'n stelsel waar vroue nie as produktiewe bydraers nie, maar eerder as 'n las gesien is, wat hul kwesbaarheid binne die inboekstelsel aansienlik verhoog het. Die houding van die owerhede en werkgewers het bygedra tot die normalisering van hul uitbuiting en die gebrek aan beskerming teen die wreedhede wat hulle sou ondervind, en het die weg gebaan vir ernstige misbruik.
Hierdie vroue het gevolglik uiters kwesbaar geword vir seksuele uitbuiting, mishandeling en selfs moord. Die omstandighede op die plantasies, gekenmerk deur 'n gebrek aan toesig en 'n onbalans in mag, het 'n vrugbare teelaarde geskep vir sulke gruweldade. Daar was min of geen regsmiddele vir hierdie vroue, en klagtes is dikwels geïgnoreer of afgemaak. Die gebrek aan beskerming en die kultuur van straffeloosheid het 'n omgewing geskep waar voorvalle van geweld teen vroue algemeen was en selde tot geregtigheid gelei het. Hulle was dikwels aan die genade van hul werkgewers of toesighouers uitgelewer.
Mishandeling van vroue het reeds tydens die seereise aan boord van die inboekskepe begin. Die lang, beknopte reise het 'n omgewing geskep waar vroue weerloos was teen die matrose en ander passasiers. Hierdie vroeë ervarings van geweld en vernedering het die toon aangegee vir wat hulle later op die plantasies sou ondervind. Die fisieke en emosionele trauma wat tydens hierdie reise opgedoen is, het 'n blywende impak op hul welstand gehad en hul vermoë om weerstand te bied teen verdere misbruik verswak. Die stelsel het dus van die begin af 'n diepgewortelde patroon van uitbuiting gevestig.
Stryd en Oorlewing: 'n Persoonlike Getuienis
Nóg die suikerbaronne nóg hul funksionarisse is tot verantwoording geroep vir hul direkte betrokkenheid of medepligtigheid by die misbruik van beide Afrika- en Indiese werkers. Hierdie gebrek aan aanspreeklikheid het bygedra tot 'n kultuur van straffeloosheid wat die uitbuiting van kwesbare individue op die plantasies in stand gehou het. Dit het ook die diepgang van die sistemiese onreg teen hierdie groepe beklemtoon, waar maghebbers selde die gevolge van hul dade of versuim in die gesig gestaar het. Die langtermynimpak hiervan het 'n blywende litteken op die geskiedenis van hierdie gemeenskappe gelaat en die nalatenskap van hul lyding verder versterk.
'n Treffende voorbeeld van die daaglikse stryd was die geval van 'n vrou genaamd Sornam. Sy is deur haar meester daarvan beskuldig dat sy nie vinnig genoeg gewerk het nie, waarna sy 'n pak slae van die landgoedbestuurder ontvang het nadat sy geprotesteer het. Sornam het haar verhaal later vertel en gesê sy het haar "skoffel neergegooi en haarself ook op die grond gegooi" in 'n desperate poging om haar ontevredenheid en weerstand teen die onregverdige behandeling uit te druk. Hierdie insident belig die brutale werklikheid van die ingeboekte werkers se lewens, waar selfs die kleinste daad van verset met fisieke geweld beantwoord is. Dit wys ook die moed van individue soos Sornam wat, ten spyte van die risiko's, probeer het om hul waardigheid te behou.
Die Erfenis van Slavernys
Inboekarbeid het die werklike toestande van slawerny gereproduseer, gekenmerk deur intense geweld, insluitend summiere fisiese, sielkundige en ekonomiese strawwe. Hierdie stelsel het die lewens van ingeboekte werkers, veral vroue, ingrypend beïnvloed en hulle aan konstante dreigemente van mishandeling en uitbuiting onderwerp.
Hugh Tinker het in sy studie, _A New System of Slavery: The Export of Indian Labour Overseas 1830-1920_, aangevoer dat slawerny 'n nalatenskap nagelaat het wat koloniale en imperialistiese moondhede geen werklike belang daarin gehad het om te oorkom nie. Volgens Tinker het die inboekstelsel voortgebou op hierdie erfenis, wat gelei het tot voortgesette onderdrukking.
Herdenking en Erkenning
Selvan Naidoo, direkteur van die 1860 Heritage Centre, is die agterkleinseun aan moederskant van Camachee, wat ingeboekde nommer 3297 was. Naidoo is ook die agterkleinseun aan vaderskant van Karpayamma, wat as ingeboekde nommer 96575 geregistreer was. Sy verbintenis deur sy voorgeslagte met die geskiedenis van ingeboekte arbeiders bied 'n direkte en persoonlike perspektief op die nalatenskap van hierdie stelsel in Suid-Afrika. Hierdie individuele verhale is van kardinale belang vir die breër herdenking en erkenning van die ingeboekte gemeenskap se bydrae en lyding.
