Kenners glo wolwe is die eerste keer in die 1970's en 1980's deur die destydse apartheid-regering na Suid-Afrika gebring. Hierdie oortuiging spruit voort uit die regering se spesifieke militêre oogmerke van daardie tyd. Die regering wou 'n dier hê met die afrigbaarheid van 'n hond, maar met die fisieke vermoëns van 'n wolf: groter uithouvermoë, 'n kragtige byt, gehardheid, skerp sintuie en die vermoë om in moeilike woestyntoestande te opereer. Die Tsitsikamma Wolf Sanctuary aan Suid-Afrika se suidkus funksioneer reeds 25 jaar en is een van die instellings wat die nalatenskap van hierdie beleid hanteer.
Apartheid se Militêre Erfenis
Die doel was om die wolwe met Duitse Herdershonde te teel om sodoende 'n wolfhond-basterras te skep. Hierdie basters is gesien as ideaal vir skarebeheer deur die polisie, of vir militêre gebruik tydens Suid-Afrika se grensoorloë. Die gedagte was dat die basters die lojaliteit en afrigbaarheid van die Duitse Herder sou kombineer met die fisieke krag, uithouvermoë en sinne van die wolf. Die militêre strateë het gemeen hierdie eienskappe sou die diere uiters geskik maak vir operasies in moeilike terrein soos die woestynomgewings van Namibië en Angola, waar die grenskonflik plaasgevind het. Daar is geglo dat die basterhonde 'n voordeel sou bied in opsporing, verdediging en as 'n afskrikmiddel teen vyandelike magte. Hierdie ambisieuse plan het egter gelei tot die onbedoelde nalatenskap van 'n beduidende wolfbevolking in Suid-Afrika wat nie in die natuur hoort nie.
Sanctuaries as Nuwe Tuislande
Die All Hearts Wolf and Animal Foundation in Hartbeespoort dien as 'n belangrike toevlugsoord vir wolwe in Suid-Afrika. Hierdie stigting versorg tans ongeveer 60 wolwe, benewens 'n paar basters, wat die totale aantal diere op ongeveer 67 te staan bring. Dié fasiliteit bied 'n veilige hawe vir diere wat dikwels uit onvolhoubare omstandighede gered word.
Die Tsitsikamma Wolf Sanctuary, wat reeds vir 25 jaar funksioneer, meld intussen dat hulle meer as 500 wolwe en wolfhonde gered het sedert sy ontstaan. Hierdie getalle beklemtoon die voortdurende behoefte aan sulke fasiliteite vir die versorging van hierdie unieke diere, wat 'n direkte gevolg is van menslike ingryping en historiese besluite. Beide heiligdomme speel 'n onmisbare rol in die welstand van hierdie spesifieke dierebevolking.
Die Uitdagings van Sorg
Die versorging van die wolwe by die All Hearts Wolf and Animal Foundation in Hartbeespoort stel hoë eise aan hulpbronne. Om aan die dieetbehoeftes van die diere te voldoen, benodig die stigting maandeliks tussen 4.5 en 6 ton hoender. Hierby kom ook die behoefte aan 2 tot 3 beeste per maand. Hierdie beduidende hoeveelhede kos onderstreep die logistieke en finansiële uitdagings verbonde aan die handhawing van die heiligdom se groot bevolking van wolwe en basters. Die voortdurende vraag na voedsel beklemtoon die belangrikheid van ondersteuning vir sulke inrigtings, wat afhanklik is van skenkings en vrywilligers om hul deurslaggewende werk voort te sit.
Onvermoë om terug te keer
Die meeste, indien nie al die, wolwe by die fasiliteit is met die hand deur mense grootgemaak. Hierdie diere was nie jonk toe hulle gered is nie, en het ook nie in die natuur geleef nie. Hulle is dus nie geskik om in die natuur vrygelaat te word nie. Hul onvermoë om vir hulself te sorg of om aan te pas by 'n wilde omgewing, beteken dat hulle voltydse sorg in 'n beheerde omgewing benodig. Hulle het nooit die natuurlike jaginstinkte of oorlewingsvaardighede ontwikkel wat noodsaaklik is vir 'n bestaan buite 'n bewaarde omgewing nie. Hierdie situasie beklemtoon die noodsaaklikheid van heiligdomme en bewaringsentrums wat spesifiek toegerus is om sulke diere, wat afhanklik is van menslike ingryping vir hul oorlewing, te huisves en te versorg. Die voortbestaan van hierdie wolwe is 'n blywende herinnering aan 'n donker hoofstuk in die land se geskiedenis.
